روزمرگی ۱

ساعت ۲ و ۲ دقیقهی شب و تاریخ ۲۰ سپتمر است.

گپِ اصلی اینکه چرا من و خیلی دیگر دوستانم که مثل من اند، تا این موقعی شب بیداریم؟

دقیقتر که میشوم: چطوریای این ماجرا تا چرایی آن با اهمیتتر مینماید. بر فرض شرایطِ را که در این موقعیتِ زمان-مکانی، شبکهی جهانی (انترنت) تا ساعت ۱۰ی شب قابل دسترس میبود؛ باز هم تا ۲ بجهي شب بیدار مانده میتوانستیم؟

با در نظر داشت استثناها؛ جواب شخصِ من -نه- است.

طبق آمارگیریهای ابتداییای خودم، بجز تقاضای موقعیتهای شغلی، از هر ۲۴ ساعت، نزدیک به ۴ ساعت آن را در شبکههای مجازی خود را مصروف جلوه میدهم. اگر از این ۴ ساعت، ۲ ساعت آن را هدر ندهم و پستهای مفیدتر به تورم بخورد، ۲ ساعت دیگر را به حتم که به باد فنا سپردهام.

بررسیهای نشان میدهد که در این دو ساعتِ به هدر رفته، مهمترین کارهایم: پیامک، تماس تصویری، هههه نمودن در بعضی پستها، قلبک کردنِ عکسهای رونالدو، شبکهی خنده و بعضی دخترها میباشد.

حال اینکه استفادهی شبکههای مجازی برای ما مفید است یا مضر، بحثش مجزا؛ ولی اصلا ما کارگرانِ مفت به کدام طرف روانایم؟

در آخر: این منم؛ تو چطوری؟

نکته: #مثل_مخکش_نباشید

+ نوشته شده توسط میرزا تابان در چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۶ و ساعت 2:2 |